Verdriet om je huisdier is net zo heftig als om een familielid, blijkt uit onderzoek

In dit artikel:

Een Britse studie, gepubliceerd in PLOS One en gebaseerd op bijna duizend volwassenen, toont aan dat het verlies van een huisdier bij een substantieel deel van mensen langdurige, ernstige rouw kan veroorzaken die vergelijkbaar is met rouw na het overlijden van een mens. Ongeveer 7,5% van de deelnemers die een huisdier verloren voldeed aan de criteria voor prolonged grief disorder (PGD) — een vorm van rouw die maanden tot jaren kan duren en gepaard gaat met intens gemis en beperkingen in het dagelijks leven.

De onderzoekers, onder leiding van professor Philip Hyland, benadrukken dat de symptomen bij dierverlies grotendeels overeenkomen met die bij menselijk verlies. Hyland stelt dat deze niveaus van verdriet klinisch relevant zijn en pleit ervoor dat de richtlijnen voor PGD worden aangepast zodat ook het verlies van dieren formeel meegenomen wordt. Ter vergelijking: percentages voor PGD na menselijk verlies lagen in de studie iets hoger voor grootouders (8,3%), broers/zussen (8,9%) en partners (9,1%), en duidelijk hoger bij ouders (11,2%) en kinderen (21,3%).

Eerder onderzoek laat zien dat mensen die om een huisdier rouwen zich vaak schamen of zich geïsoleerd voelen; in deze studie gaf circa 20% zelfs aan dat het verlies van hun dier zwaarder woog dan dat van een mens. De bevindingen onderstrepen mogelijke gevolgen voor erkenning en hulpverlening: officiële erkenning van dierverlies als oorzaak van PGD zou toegang tot passende ondersteuning en behandeling voor rouwenden kunnen vergroten.